داده های وزارت نیرو مشخص می کند که کرخه هر ساله به تدریج کوچکتر و مچاله تر شده و هشتاد درصد حجم آبش را از دست داده است. به واقع آنچه که ما امروز کرخه می نامیم فقط یک چهارم آن کرخه ای است که در بالادست تمدن عصر مفرغ را در لرستان و در پایین دست تمدن های عیلامی و هخامنشی را سیراب می کرد. و این تقلیل فقط در مدتی کمتر از 65 سال رخ داده است. کرخه نیل ایران نام گرفته چون طولانی ترین رودخانه ایران است و از چندین استان می گذرد و در هر استان نامی دیگر با خود دارد. دلایل این تغییر کاملا آشکار هستند. دسته ای عوامل انسانی دارند و دسته ای هم ناشی از تغییر اقلیم هستند. تغییر

Steve Jobs’ Last WordsI reached the piacle of success in the business world. In others’ eyes, my life is an epitome of success.However, aside from work, I have little joy. In the end, wealth is only a fact of life that I am accustomed to.At this moment, lying on the sick bed and recalling my whole life, I realize that all the recognition and wealth that I took so much pride in, have paled and become meaningless in the face of impending death.In the darkness, I look at the green lights from the life supporting machines and hear the humming mechanical sounds, I can feel the breath of god of death drawing closer…Now I know, when we have accumulated sufficient wealth to last our lifetime, we should pursue other matters that are unrelated to wealth…Should be something that is more important:Perhaps relationships, perhaps art, perhaps a dream from younger daysNon-stop pursuing of wealth will only tu a person into a twisted being, just like me.God gave us the senses to let us fee

این دو تصویر نماد همه تاریخ افغانستان در ۴۵ سال گذشته هستند. تصویر سمت چپ پارکی در کابل را نشان می دهد با سبزه زاری آسوده خاطر و سیمایی که اصلا با تصاویری که اکنون سال هاست از افغان ها می بینیم شباهتی ندارد. و عکس سمت راست وضعیت کنونی همان مکان است. فقط در چهل سال یک عده از خدا بی خبر میتواند چنین بلایی بر سر خود و ملت خود بیاورند. این عکس را باید فرو کرد در چشم همه طرفداران جهانی سازی که می گویند باید به عقل بشر اعتماد کرد و در نهایت انسان برای برون رفت از هر مشکلی راهی پیدا می کند. این دو تصویر می گویند توان خودتخریبگری بشر کمتر از مصلحت سنجی او نیست.

ابتدا: تهديد آلودگيهاي نفت و پتروشيمي، از عسلويه در دوردست آب هاي گرم خليج فارس تا ميانكاله در كرانه خزر. اين طرف بيمحابا بدون رعايت هيچ ملاحظه زيستمحيطي و بينياز از كسب مجوز سازمان مسئول، هر بلايي كه دلشان ميخواهد بر سر زمين روا ميدارند و آن طرف در دل طبيعتي دچار هزار جور استرس و فشار اكولوژيك اصرار دارند كه پالايشگاه احداث كنند. دور از منظر و در دوردست واقعبودن دليل اين همه رواداري آلودگي نفتي بر طبيعت ايران نيست، همين جا در نزدیکی شهر ما و شهر همسایه و ... آن روا داشته كه انگار با ماكت كوچكي از ماجراي يونيون كاربايد و اهالي آن روستاهاي پ

این عکس تقدیم به همه خوانندگان عزیز این وبلاگ. امیدوارم در سال جدید فقط خبرهای امیدبخش بنویسم و مطالب شوخ و شنگ فرحناک. امیدوارم همه دل و دماغ داشته باشیم برای شوخ و شنگی و فرحناکی. آرزو دارم امیدمان را به بزرگ شدن از دست ندهیم. مهربان باشیم و به جای جدل با هم گفتگو کنیم. همچنان شجاعانه امیدوار باشیم. فراموش نکنیم که ترس و اندوه اهریمنی است و شاد نبودن گناهی بزرگ است.

ابتدا: اگر بنا را بر شنیده ها و صحبت های روزمره بگیریم، می شود گفت در اساس، مردم ایران چندان اطلاع یا اعتقادی به مقولات کمی مثل آمار ندارند. هزار مثال می شود در این باره ذکر کرد. طرف می گوید من به احتمال 99 درصد می آیم، اگر یک درصد نیامدم، یادت باشد که به فلانی اطلاع بدهی و فلان کاغذ را به فلان آدم بدهی و از آن دیگری آن موضوع قبلی را بپرسی و صد جور سفارش دیگر. شما کاملاً متوجه می شوید احتمال نیامدن او خیلی بیشتر از یک درصد است، چون برای احتمالی در حد یک درصد آدم اینقدر تمهیدات نمی اندیشد. ارجاعات به کمیت های حیرت انگیر که جای خود دارد. می گوید صف باجه بانک

حالا وقت آن است که از زاگرس حرف بزنیم. زاگرس سر خم کرده و رنجور بر زانوی خود نشسته است. بی دلیل نیست که زاگرس حالا بی برگ و بارتر از همیشه است. بلوطها به دوردست ترین خط الراسها واپس نشسته اند، دامنه ها بی برگ و بارند. شغالی هم در دره ها باقی نمانده. آبکندها همه ویرانند و بومیان یک به یک به حاشیه شهرها رفته اند برای درآویختن به گوشه ای از سفره نفت. جوشش چشمه ها نشان از خشکیدگی و نه خشکسالی درازای زاگرس را دارند. این شد سرنوشت زاگرس ما که با پارسوماش و عیلام و هگمتانه اش نقطه آغاز شکل گیری تمدن بشر بود.

واقعیت این است که داشتیم خوش وخرم نان وماستمان را می خوردیم و ناگهان اواخر دهه سی و اوایل دهه چهل پول نفت آمد و فرصت دست درازی به هر گوشه این آب وخاک را به ما داد. هر جا را توانستیم حفر کردیم و خراشیدیم و ویران کردیم. با این همه خامدستی که ما بر طبیعت روا داشتیم، عجیب است که همین قدر جنگل برایمان باقی مانده. پربیراه نیست و پرواضح است که سیل اخیر مازندران و گلستان بی ارتباط با قطع همین درختان باشد. روزگاری در این سرزمین درخت مقدس بود و مردم به آن دخیل می بستند. حالا درخت های دخیل بسته را تعمداً می سوزانند. روزگاری می گفتند شکستن شاخه درخت مثل شکستن بال فرشت